به پایگاه فرهنگی حجت الاسلام و المسلمین حاتم پوری کرمانی خوش آمدید

مناجات۲- دعای یستشیر

 

دعای دوّم:
مرحوم سیّدبن طاووس در مهجه الدعوات، و مرحوم شیخ عباس قمی در مفاتیح الجنان، قسمتی از دعای یستشیر که پیامبر صلّی الله علیه و آله به امام علی علیه السلام تعلیم فرمودند را آورده اند:
اَنتَ اللهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنت رَبَّ العالَمینَ، اَنتَ الخالِقُ وَ اَنَا المَخلوق وَ اَنتَ المالِکُ وَ اَنَا المَملوک وَ اَنتَ الرَّّبُّ وَ اَنَا العَبد وَ اَنتَ الرّازِقُ وَ اَنَا المَرزُوق وَ اَنتَ المُعطی وَ اَنَا السّائِل وَ اَنتَ الجَوادُ وَ اَنا البَخیل وَ اَنتَ القَوِیُّ وَ اَنَا الضَّعیف وَ اَنتَ العَزیزُ وَ اَنَا الذَّلیل وَ اَنتَ الغَنِیُّ وَ اَنَا الفَقیر وَ اَنتَ السِّیِّدُ وَ اَنَا العَبد وَ اَنتَ الغافِرُ وَ اَنَا المُسیء وَ اَنتَ العالِمُ وَ اَنَـا الجاهِل وَ اَنتَ الحَلیمُ وَ اَنَا العَجُول وَ اَنتَ الرَّحمنُ وَ اَنَا المَرحوم وَ اَنتَ المُعافِی وَ اَنَا المُبتَلی وَ اَنتَ المُجیبُ وَ اَنَا المُضطَرّ وَ اَنَا اَشهَدُ بِاَنَّکَ اَنتَ اللهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنتَ المُعطی عِبادَکَ لا سُؤالَ وَ اَشهَدُ بِاَنَّکَ اَنتَ اللهُ الواحِدُ المُتَفَرِّدُ الصَّمَدُ الفَردُ، وَ اِلَیکَ المَصیرُ وَ صَلَّی اللهُ عَلی مُحَمَّدٍ وَ اَهلِ بَیتِهِ الطَّیِّبینَ وَ الطّاهِرینَ وَ اغفِرلی ذُنُوبی وَ استُر عَلیَ عُیوبی وَ افْتَحْ لی مِنْ لَدُنکَ رَحمَه وَ رِزقاً واسِعَاً یا اَرحَمَ الرّاحِمینَ وَ الحَمدُللهِ رَبِّ العالَمینَ وَ حَسبُنَا اللهَ وَ نِعمَ الوَکیلَ وَ لا حَولَ وَ لا قُوَهَ اِلاّ بِاللهِ العَلِیِّ العَظیمِ
چگونه گمان برم که بعد از این همه دعا و نیایش و در خواست، به من عطا نکنی. در حالی که در حدیث قدسی داریم: همان گونه که بنده ام به من گمان دارد، با او رفتار می کنم.
یعنی اگر به من گمان نیک داشت، به او خوبی می کنم.
و اگر به من بد گمان بود نیز همان گونه با او رفتار خواهم نمود.
پروردگارا!
من به تو حُسن ظن دارم و آمده ام بگویم:
رحیمـی، چـاره سـازی،بی نیازی / کریمـی، دلنـوازی، دادخواهـی
خوشا آن کس،که بندد با تو پیوند / خوشا آن دل، که دارد با تو راهی
مـران  از آسـتانـت،بـیـنـوا  را / کـه دیـگر در بساطم، نیست آهی
مقام و عـزّ و جـاهـت، چون ستایم / کـه برتـر از مقام عـزّ و جاهی
فنـا کـی دولـت عـزـّت، پذیرد / کـه اقـلیـم بقـا را، پادشاهـی
ز نخـل رحمـتِ  بـی انتهایـت / بیفکن سـایه بـر، روی گیاهی
به آب چشمه ی لطفت، فروشوی / اگر سر زد خطایی، اشتباهی
مران یـا رب، ز درگاهت گدا را / پناه آورده سـویـت، بی پناهی

منوی دسترسی