به پایگاه فرهنگی حجت الاسلام و المسلمین حاتم پوری کرمانی خوش آمدید

مناجات2- دعای یستشیر

 

دعای دوّم:
مرحوم سیّدبن طاووس در مهجة الدعوات، و مرحوم شیخ عباس قمی در مفاتیح الجنان، قسمتی از دعای یستشیر که پیامبر صلّی الله علیه و آله به امام علی علیه السلام تعلیم فرمودند را آورده اند:
اَنتَ اللهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنت رَبَّ العالَمينَ، اَنتَ الخالِقُ وَ اَنَا المَخلوق وَ اَنتَ المالِکُ وَ اَنَا المَملوک وَ اَنتَ الرَّّبُّ وَ اَنَا العَبد وَ اَنتَ الرّازِقُ وَ اَنَا المَرزُوق وَ اَنتَ المُعطی وَ اَنَا السّائِل وَ اَنتَ الجَوادُ وَ اَنا البَخيل وَ اَنتَ القَوِیُّ وَ اَنَا الضَّعيف وَ اَنتَ العَزيزُ وَ اَنَا الذَّليل وَ اَنتَ الغَنِیُّ وَ اَنَا الفَقير وَ اَنتَ السِّيِّدُ وَ اَنَا العَبد وَ اَنتَ الغافِرُ وَ اَنَا المُسیء وَ اَنتَ العالِمُ وَ اَنَـا الجاهِل وَ اَنتَ الحَليمُ وَ اَنَا العَجُول وَ اَنتَ الرَّحمنُ وَ اَنَا المَرحوم وَ اَنتَ المُعافِی وَ اَنَا المُبتَلی وَ اَنتَ المُجيبُ وَ اَنَا المُضطَرّ وَ اَنَا اَشهَدُ بِاَنَّکَ اَنتَ اللهُ لا اِلهَ اِلاّ اَنتَ المُعطی عِبادَکَ لا سُؤالَ وَ اَشهَدُ بِاَنَّکَ اَنتَ اللهُ الواحِدُ المُتَفَرِّدُ الصَّمَدُ الفَردُ، وَ اِلَيکَ المَصيرُ وَ صَلَّی اللهُ عَلی مُحَمَّدٍ وَ اَهلِ بَيتِهِ الطَّيِّبينَ وَ الطّاهِرينَ وَ اغفِرلی ذُنُوبی وَ استُر عَلیَ عُيوبی وَ افْتَحْ لی مِنْ لَدُنکَ رَحمَة وَ رِزقاً واسِعَاً يا اَرحَمَ الرّاحِمينَ وَ الحَمدُللهِ رَبِّ العالَمينَ وَ حَسبُنَا اللهَ وَ نِعمَ الوَکيلَ وَ لا حَولَ وَ لا قُوَةَ اِلاّ بِاللهِ العَلِیِّ العَظيمِ
چگونه گمان برم که بعد از این همه دعا و نیایش و در خواست، به من عطا نکنی. در حالی که در حدیث قدسی داریم: همان گونه که بنده ام به من گمان دارد، با او رفتار می کنم.
یعنی اگر به من گمان نیک داشت، به او خوبی می کنم.
و اگر به من بد گمان بود نيز همان گونه با او رفتار خواهم نمود.
پروردگارا!
من به تو حُسن ظن دارم و آمده ام بگویم:
رحيمـي، چـاره سـازي،بي نيازي / كريمـي، دلنـوازي، دادخواهـي
خوشا آن كس،كه بندد با تو پيوند / خوشا آن دل، كه دارد با تو راهي
مـران  از آسـتانـت،بـيـنـوا  را / كـه ديـگر در بساطم، نيست آهي
مقام و عـزّ و جـاهـت، چون ستايم / كـه برتـر از مقام عـزّ و جاهي
فنـا كـي دولـت عـزـّت، پذيرد / كـه اقـليـم بقـا را، پادشاهـي
ز نخـل رحمـتِ  بـي انتهايـت / بيفكن سـايه بـر، روي گياهي
به آب چشمه ی لطفت، فروشوي / اگر سر زد خطايي، اشتباهي
مران يـا رب، ز درگاهت گدا را / پناه آورده سـويـت، بي پناهي

منوی دسترسی